I nawet, gdybym nigdy miał nie zrozumieć sensu. Dziś ja dziękuję za ten dar, bo to coś więcej… [RECENZJA]

DSCN0310

Kilkanaście razy siadałam do napisania tej recenzji.

Pisałam kilka zdań i jednym sprawnym ‚backspace’ kasowałam wszystko. Pierwszy raz w życiu czułam, że słowa sprawiają, że moje uczucia stają się płaskie i bez wyrazu. W mojej głowie pałętało się wiele niesamowitych zdań, metafor, a kiedy je spisywałam: wszystko stawało się banalne, a wręcz cierpkie w czytaniu.

Autorkę książki Dorotę Majsterkiewicz poznałam osobiście – chodziłyśmy do tej samej szkoły podstawowej. Kilkanaście lat później spotkałyśmy się przy lampce czerwonego wytrawnego wina i ona zaczęła mówić… o książce, o tym jak powstała, o babci, o wspomnieniach. A ja nie przestawałam pytać, byłam żywo zainteresowana. Tak też powstał mój ostatni wywiad: KLIK

DSCN0306

Kiedy tylko książka dostała się w moje ręce (oczywiście wraz z autografem), nie mogłam doczekać się momentu ciszy i spokoju – tak bardzo chciałam ją pochłonąć. Ostatecznie nie było to trudne zadanie; dwa samotne i spokojne wieczory – tyle potrzebowałam, aby zrozumieć i przeczytać ,,Dar”.

Nieprzypadkowo napisałam zrozumieć, ponieważ to książka o…

DSCN0305O dziewczynie, która w dniu swoich narodzin zabija swoich rodziców – WZROKIEM. Później robi to ponownie (komu i dlaczego to już Wam nie zdradzę…. sama nie znoszę spoilerów!)

Przekleństwo bądź dar głównej bohaterki – Nadie Grant jest osnuty całą włóczką tajemnic i intryg. Autorka książki  zabiera nas  do akademika i beztroskiego studenckiego świata, żeby trzy kartki później wywołać w nas irracjonalny strach w zetknięciu z mitologią grecką. To nie jest łatwa pozycja (mimo, że bardzo łatwo i szybko się ją czyta) to ciekawe studium przypadku młodej dziewczyny, która sama nie może uwierzyć, że to co ją otacza nie jest tylko nocną marą.

DSCN0303

To książka idealna dla marzycieli i romantyków. Każdy kto chociaż raz marzył o super mocy – musi po nią sięgnąć.

Całość okraszona jest miłością i przyjaźnią, która zdaje się przetrwać każdą burzę i potknięcie.

11012343_774846805932190_318065126_n

Po przeczytaniu książki jeszcze przez wiele dni „chodziło” za mną pytanie:

Czy byłabym wstanie zaprzestać patrzenia ludziom w oczy wiedząc, że mój wzrok zabija? A może wyrównałabym rachunki z ludzkością?

DSCN0302

You may also like

15 komentarzy

Pozostaw odpowiedź Katarzyna Lena Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *